Home

Net als vorig jaar even een laatste blogpost over hoe het voelt om weer "terug" te zijn. Ondertussen al bijna 3 weken terug in België en nog steeds gaan mijn gedachten meermaals per dag naar Uganda. Als ik naar mijn voeten kijk waar nog duidelijk de teenslippers in gebruind staan, als ik de thermometer op 7°C zie staan, als ik een boom opmerk vanaf het kantoor-op-4de-verdiep met uitzonderlijk mooie herfstkleuren of als de zon op mijn laptop schijnt. Maar ook als ik campagnebudgetten zie passeren of ik in de speelgoedwinkel sta op zoek naar een verjaardagscadeautje voor mijn nichtje. Dan heb ik het gevoel van "Waar zijn wij eigenlijk mee bezig?" of "Hebben we echt zoveel 'spullen' nodig?". Op TV zie ik alleen programma's om ons nog meer 'spullen' aan te smeren of om ons te overtuigen dat we die nodig hebben. Vreemd wel om dat opeens met andere ogen te zien.

Elke dinsdag is er 'Games and Sports' van 11u tot ongeveer 13u. Dan wandelen de kids van school naar een nabij voetbalveldje waar er naar hartelust mag geravot en gespeeld worden. Ik heb deze week een 'ballonnen-aan-je-enkels-en-dan-kapottrappen' sessie voorzien maar mijn voorbereide 30 ballonnen bleken algauw in het niets te vallen met de honderden kids die op mij kwamen afgestormd toen ze die kleurrijke massa ballonnen zagen. Gelukkig kwam head teacher Moses (what's in a name) to the rescue en hielp mij wat orde in de kinder-chaos te brengen.

Some random impressions

Tijdens de eerste 2 weken hier op Lwengo heb ik veel verschillende plaatsen bezocht en mensen ontmoet. Te voet, met een zware Chinese fiets, achter in een pick-up truck, veel met de boda boda (brommers die hier gebruikt worden om zowat alles en iedereen te vervoeren), met een matutu (kleine personenbusjes die meestal volgepakt zitten met mensen) en zelfs in een privé-taxi met enkel mijn vader en ik. Vele manieren van transport om de vele mensen betrokken bij dit project te ontmoeten.

Just a short message to you all to let you know that elektricity in Uganda is not a sure thing. We didnt have any for the first 2 weeks and it was back for 4 days just now but now it's gone again. I'm writing this quick message on the laptop's battery so hence the shortness of it. I will write another longer message when we are back in the city or have the power back on.

Even een kort bericht aan julie allen om mee te geven dat elektriciteit in Oeganda geen zekerheid is. Sterker nog: we hadden er geen de afgelopen 2 weken maar wel de afgelopen 4 dagen en nu is het terug weg. Dit bericht schrijf ik op de laatste percentages van de laptop batterij, vandaar het korte bericht. Meer berichten later, als er terug elektriciteit is of komend weekend als we terug in de stad zitten.


grts,
marlies

Finally, eindelijk een internetconnectie (although véééééérrryyyyy slow) en eindelijk terug stromend water en elektriciteit. Van het moment dat we aangekomen zijn op het project afgelopen maandagavond was het goodbye elementaire behoeftes and Hello back to basics! Maar, eerlijk gezegd: 5 dagen van dat is nog geen ramp. Ik wist natuurlijk dat we vandaag wél terug hadden dus no problem :)

Zo, mission Cupcakes, codenaam CUPGANDA, zit erop en het heeft een kleine 4000 euro opgebracht. Prachtig! Dank je wel iedereen voor het bakken & kopen van de cakjes! Om het in de woorden van 'De Wereld Draait Door' te zeggen: SUPERRRR - NIE - MEE - NORMAAL! Straks, op deze blog, zullen jullie kunnen lezen wat er met dit geld gaat gebeuren.

Next up: Uganda. Ik was weer fashionably late begonnen aan het pakken van mijn bagage maar nu, om 2:38u, kan ik toch zeggen dat ie klaar is. In een brand new Samsonite koffer dan nog wel! Zal stiekem mn ouwe getrouwe backpack wel missen maar de grote koffer kan toch écht wel veel meer aan. Aangezien het toch een stuk intenser werken zal zijn - als ik het zo goed lees op andere blogs- moet ik ook meer kleren. Voila.

Twee weken thuis en dus twee weken terug in de realiteit. Even proberen  op een rijtje zetten hoe die twee weken verlopen zijn. Veel mensen vragen hoe het was en wat ik daar precies gedaan heb. Zo moeilijk om dat in een paar zinnen samen te vatten. Als ze blijven doorvragen en ik een half uur aan één stuk doorratel, dan heb ik een beetje het gevoel het te kunnen overbrengen. Waar ik altijd mee begin is "We hebben zo'n geluk hier geboren te zijn" en iedere keer ik het zinnetje uitspreek besef ik het meer en meer. Hoe slim, ambitieus, gevat of nieuwsgierig een kind ook is, als het niet tot aan een school geraakt wegens te ver of geen geld - tja dan blijft die gewoon waar hij/zij geboren was. In de sloppenwijk, proberen aan voedsel te geraken voor die dag, of voor de broers en zusjes zorgen... En de kids die geen of weinig van de vermelde eigenschappen hebben, zijn al helemaal "gesjosd" zoals we zeggen in Vlaanderen. Zo unfair!

As you know, I raised 2190,61 € just before I left by baking and selling cupcakes (yes, another 20€ extra!). Still pretty astonished about the fact that that was accomplished in only 1 week! Wawie & thx again to my wonderfull baking team and the people who bought them or donated! Ngiyabonga! (= 'Thanks' in Zulu)

Random pics

Ik was net voor mijn vertrek de cupcakes wel even beu gezien, maar daar ben ik nu alweer helemaal over. Dus, met het recept is m'n permanent geheugen, besliste ik om een donderdags baknamiddagje te houden met de kids. Terwijl de Doone-Heights children (= de kids die naar de 'gewone' school gaan) in het klaslokaal hun huiswerk zaten te maken, toonde ik aan de home-schooled children hoe het moest. Op dat moment waren er net 2 vriendinnen van mede-vrijwilliger Myrna op bezoek die handig bijsprongen om alles in goeie banen te leiden zodat de rest van de vaste vrijwilligers onze wekelijkse boodschappen konden gaan doen. Vier kinderen waren verantwoordelijk om het deeg te maken, drie kinderen deden de icing. De deeg-guys kregen wel allemaal een eigen bakjes om het deeg in te maken zodat ze elk een keer de ingredienten moesten afwegen op de keukenschaal.

Naar het voorbeeld uit Man Bijt Hond doe ik ook even een verslagje van een dag uit mijn leven hier, maar dan zonder foto's. Ik heb heel veel geduld, maar traag internet, daar kan ik echt de muren van oplopen!

Here we go: 

- 07:00u: De wekker gaat af. Iedereen die mij kent weet dat dit voor mijn normen ontiegelijk vroeg is. Maar als je gemiddeld om 21.00u al in je bed ligt, heb je met die 10 uur slaap echt wel genoeg & sta je gewoon op. Niet moe, geen gemor, geen rocket-science eigenlijk. Must try this at home ;-) 

Ze internet is very slowww here!

Hoe veilig ben je hier, at any given moment? Een vraag die je jezelf constant moet stellen & waar je dus altijd mee bezig bent. De elektrische omheining rond Palm Tree, de dubbele deursloten, de vrij lange vrijwilligersbriefing die duidelijk opsomt wat NO GO's zijn (in hoofdletters & bold!), ze herinneren je allemaal aan het feit dat je je toch in een niet zo veilige buurt bevindt. Palm Tree ligt namelijk tamelijk dicht bij de township KwaMakuta en dus zijn alle opgesomde veiligheidsmaatregelen hier wel nodig. 

A perfect warm breeze welcomes me when I finally arrive at Durban Airport. I anxiously look at arrivals if there's somebody holding up a card with my name on it. That would have been so cool! Helas, I have to walk further down the hall to find Loes sitting down while holding a card with the Be-More logo on it. Understandably, she's there the whole day to pick up all volunteers arriving that day & getting them where they need to be. Dionne, a white South-African volunteer-driver-to-all-places is taking 5 others volunteers and myself to our projects. During the drive all the volunteers mingle like hell, Dionne must have thought he picked up a henhouse. He probably got used to it by now, since more than 90% of volunteers are female.